https://www.kafka.org/translations/greek/Recent content in Greek on The Kafka ProjectHugoenThu, 27 Oct 2005 14:52:53 +0000https://www.kafka.org/translations/greek/the-metamorphosis-part-one/Thu, 27 Oct 2005 14:52:53 +0000https://www.kafka.org/translations/greek/the-metamorphosis-part-one/<p><em>translated by Alexandros Kypriotis</em></p> <h1 id="ι">Ι<a class="anchor" href="#%ce%b9">#</a></h1> <p>Όταν ο Γκρέγκορ Ζάμσα ξυπνούσε ένα πρωί από ανήσυχα όνειρα, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σ’ ένα τεράστιο παράσιτο. Ήτανε ξαπλωμένος με τη ράχη του σκληρή σαν όστρακο κι έβλεπε, όποτε σήκωνε λίγο το κεφάλι, την τουρλωτή, καφετιά, χωρισμένη από τοξοειδείς σκληρύνσεις κοιλιά του, που στην κορφή της η κουβέρτα, έτοιμη να γλιστρήσει και να πέσει εντελώς, δεν μπορούσε να κρατηθεί άλλο. Τα πολλά, σε σύγκριση με το υπόλοιπο μέγεθός του αξιοθρήνητα λεπτά του πόδια τρεμοπαίζανε ανήμπορα μπροστά στα μάτια του.</p>https://www.kafka.org/translations/greek/a-fragment-from-the-letter-to-the-father/Sun, 24 Apr 2005 16:00:36 +0000https://www.kafka.org/translations/greek/a-fragment-from-the-letter-to-the-father/<p><em>Translated into Greek by Alexandros Kypriotis</em></p> <p><img src="https://www.kafka.org/images/cinqueanni.jpg" /> </p> <p>Σέλεζεν</p> <p>Πολυαγαπημένε πατέρα,</p> <p>πρόσφατα με ρώτησες κάποια φορά γιατί ισχυρίζομαι πως σε φοβάμαι. Εγώ δεν ήξερα, ως συνήθως, τι να σου απαντήσω, εν μέρει ακριβώς λόγω του φόβου που νιώθω για σένα, εν μέρει επειδή στην αιτιολόγηση του φόβου αυτού συγκαταλέγονται πάρα πολλές λεπτομέρειες, που εν τη ρύμη του λόγου εγώ ούτε κατά το ήμισυ δεν θα μπορούσα να τις συγκρατήσω. Κι αν εδώ προσπαθώ να σου απαντήσω γραπτώς, μόνο ανολοκλήρωτο κατά πολύ θα αποβεί και τούτο, επειδή και κατά τη γραφή ο φόβος και οι συνέπειές του με κωλύουν έναντί σου κι επειδή το μέγεθος του υλικού εν γένει υπερβαίνει κατά πολύ τη μνήμη μου και το λογικό μου.</p>https://www.kafka.org/translations/greek/a-letter-to-oskar-pollak-27-01-1904/Thu, 17 Feb 2005 17:42:04 +0000https://www.kafka.org/translations/greek/a-letter-to-oskar-pollak-27-01-1904/<p><em>Translated into Greek by Alexandros Kypriotis</em></p> <p><img src="https://www.kafka.org/images/mareghiacciato.jpg" /> </p> <p>[27 Ιανουαρίου 1904]</p> <p>Αγαπητέ Όσκαρ!</p> <p>Μου έγραψες μιαν ωραία επιστολή, η οποία ήθελε ή ν’ απαντηθεί σύντομα ή καθόλου, και τώρα έχουνε περάσει δεκατέσσερεις ημέρες από τότε, χωρίς εγώ να σου έχω γράψει, τούτο θα ήταν αυτό καθεαυτό ασυγχώρητο, αλλά είχα τους λόγους μου. Πρώτον ήθελα να σου γράψω μόνο πράγματα που θα τα έχω σκεφθεί καλά, επειδή η απάντηση σ’ αυτή την επιστολή μού φαινότανε σημαντικότερη από κάθε άλλη προηγούμενη επιστολή σ’ εσένα – (δυστυχώς αυτό δεν συνέβη)· και δεύτερον διάβαζα τα ημερολόγια του Χέμπελ (1800 σελίδες) απνευστί, ενώ παλαιότερα τσιμπολογούσα μόνο μικρά κομματάκια, τα οποία μου φαίνονταν εντελώς άνοστα. Εν τούτοις το άρχισα ως σύνολο, εντελώς σαν παιγνίδι αρχικά, μέχρι που τελικά όμως ένιωσα σαν άνθρωπος των σπηλαίων, που πρώτα κυλάει γι’ αστείο και για πολλή ώρα έναν ογκόλιθο μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς του, ύστερα όμως, όταν ο ογκόλιθος σκοτεινιάζει τη σπηλιά και κόβει τον αέρα, αδιόρατα τρομάζει και με αξιοπερίεργο ζήλο κοιτάζει να βγάλει την πέτρα σπρώχνοντάς την. Αυτή όμως τώρα έχει γίνει δέκα φορές πιο βαρειά κι ο άνθρωπος πρέπει με φόβο να βάλει όλες του τις δυνάμεις, προτού μπει πάλι φως και αέρας. Το ίδιο κι εγώ δεν μπορούσα να πάρω φτερό στο χέρι μου αυτές τις ημέρες, διότι όταν αγναντεύει κανείς μια τέτοια ζωή, που χωρίς κενό ανυψώνεται ολοένα και πιο ψηλά, τόσο ψηλά που ο άλλος ούτε με τα τηλεσκόπιά του δεν τη φθάνει, τότε η συνείδηση δεν μπορεί να βρει ηρεμία. Αλλά κάμνει καλό, όταν η συνείδηση αποκτά φαρδιές λαβωματιές, διότι μ’ αυτές γίνεται πιο ευαίσθητη για κάθε δαγκωματιά. Εγώ πιστεύω ότι θα έπρεπε κανείς μόνο τέτοια βιβλία εν γένει να διαβάζει, που τον δαγκώνουνε και τον κεντάνε. Αν το βιβλίο που διαβάζουμε δεν μας ξυπνά μ’ ένα χτύπημα γροθιάς στο κρανίο, για ποιον λόγο διαβάζουμε τότε το βιβλίο; Για να μας κάμει ευτυχείς, όπως γράφεις; Θεέ μου, ευτυχείς θα ήμαστε ακόμη κι αν δεν είχαμε καθόλου βιβλία, και τέτοια βιβλία, που θα μας κάμνουν ευτυχείς, θα μπορούσαμε εν ανάγκη να γράψουμε κι οι ίδιοι. Χρειαζόμαστε όμως τα βιβλία που επενεργούν επάνω μας σαν δυστυχία που μας πονάει πολύ, όπως ο θάνατος κάποιου που αγαπήσαμε πιο πολύ απ’ τον εαυτό μας, σαν να ήμαστε διωγμένοι σε δάση, μακριά απ’ όλους τους ανθρώπους, σαν αυτοκτονία, ένα βιβλίο πρέπει να είναι το τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα μέσα μας. Αυτό πιστεύω εγώ.</p>